صالح ننموده باشند به واسطهء گناهانشان به دوزخ مىروند ، و چون ايمان دارند و عهد خدا را قبول كرده‌اند به واسطهء شفاعت از آن خارج مىشوند . و اشاره به همين عهد خداست آيه : وَ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَيَّاماً مَعْدُودَةً قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِنْدَ اللَّهِ عَهْداً « 1 » . « يهود مىگويند : آتش بدن ما را مَسّ نمىكند ، مگر چند روز معدودى . اى پيامبر به آنها بگو آيا شما عهدى را در نزد خدا نموده ايد ! ؟ » يعنى آن كسانى كه اتّخاذ عهد كرده‌اند ، از آتش بيرون مىآيند و مدّتى بيش در دوزخ نمىمانند . و اين همان مفادى است كه بيان شد كه مورد شفاعت در روز قيامت كسانى هستند كه متديّن به دين حقّ بوده باشند و مرتكب معاصى كبيره شده‌اند ، و ايشانند كه خداوند از دينشان راضى است . شيخ طبْرِسى در ذيل آيه لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً فرموده است كه : « مجرمان قدرت بر شفاعت ندارند : و بنابراين نه مىتوانند شفاعت كنند و نه در وقتى كه اهل ايمان شفاعت مىكنند براى بعضى ديگر از مؤمنين ، كسى براى آنها شفاعت مىكند . چون ملكيّت و دارا بودن شفاعت بر دو قسم است : اوّل آنكه

--> ( 1 ) قسمتى از آيه 80 ، از سورهء 2 : البقرة